Lezingen: EzekiŽl 47, 47,1-9,12; Johannes 2, 13-25

Kerkwijding van de Sint-Jan van Lateranen

In de eerste lezing hoorden we hoe de profeet Ezekiel in een visioen de tempel zag als een bron van leven en vruchtbaarheid. Het was een droom, geen werkelijkheid, maar het geeft wel aan hoe het zou moeten zijn.
Zo kun je ook dromen van de kerk van vandaag, dromen hoe op een zondagmorgen een grote stroom gelovigen uit de kerk komt, ieder op weg naar zijn eigen thuis, zijn eigen leefomstandigheden, en ook: ieder vol van de boodschap van heil, vrede, liefde die hij in de kerk heeft ontvangen, en ook: ieder met het vaste voornemen om er ook iets mee te gaan doen, op zijn gewone plaats in het leven, zodat de viering in de kerk ook echt vruchtbaar wordt in het gewone leven van alledag.
Je zou bijvoorbeeld kunnen dromen over een moeder die uit de kerk thuis komt, waar haar opgroeiende kinderen net uit bed komen. Dat die moeder een soort innerlijke blijheid uitstraalt die de kinderen meteen opvalt: wat heb je, je straalt alsof je O.L.Heer zelf hebt gezien.
Of die vader die thuis komt en de rommel van zijn zoon gaat opruimen, terwijl hij hem 's avonds tevoren nog de huid heeft vol gescholden omdat hij altijd alles liet slingeren. En de zoon vraagt verbaasd: Wat is er met je gebeurd dat je zo anders bent?
Of dat echtpaar dat net aan het ontbijt zit als ze hun buren uit de kerk zien komen, waarbij de vrouw tegen de man zegt: je kunt echt aan ze zien dat het hun iets gedaan heeft. Zouden we volgende week ook niet eens gaan?
Nu zit u misschien te denken: je bent flink aan het fantaseren. Wat je daar zegt, klinkt wel mooi, maar het kan gewoon niet. Dan zeg ik: inderdaad, u hebt helemaal gelijk, het kan niet. En toch zit ik met de vraag: zou het zo niet moeten zijn?
Als we in de kerk echt ons gelovig zijn vieren, onze saamhorigheid rond de Heer; als we echt geraakt zouden zijn door het woord en voorbeeld van Jezus, zou dat dan niet wat meer zichtbaar moeten zijn aan ons als we uit de kerk komen? Zouden we dan niet wat meer blijheid en enthousiasme moeten uitstralen.
De werkelijkheid is vaak zo anders: als de bel klinkt haast iedereen zich naar buiten, sommigen kijken op hun horloge: dat is vlug afgelopen vandaag, of: die preek had wel wat korter kunnen duren, of: het koor ging flink de mist in, of: gauw naar huis, want mijn wasmachine draait, of: moet je zien wat die voor een rare jas aan heeft.
Je hoort wel eens mensen zeggen: ik heb geen zondag als ik niet naar de kerk geweest ben. Maar misschien kunnen we beter de vraag stellen: wat neem ik uit de kerk mee naar huis? Gelovig zijn is niet iets wat zich alleen afspeelt binnen de muren van een kerkgebouw, het moet zichtbaar worden in alles wat we buiten dat gebouw zijn en doen met en voor elkaar.
Buitenstaanders moeten aan ons doen en laten kunnen zien dat we gelovige mensen zijn. En zondags na de viering zouden ze ook aan ons moeten kunnen zien dat ons ge loof nieuwe inhoud en kracht heeft gekregen. Een droom? Wellicht, maar wel een die ons aan het denken moet zetten.

Gebeden en teksten bij deze zondag

Kerkwijding Sint Jan van Lateranen 2003

In de eerste lezing hoorden we een prachtige droom van EzekiŽl: hij zag de tempel als een bron van leven, bron van vruchtbaarheid. De tempel was het centrum van de joodse godsdienst, het was de plek waar God zijn volk nabij was, waar je Hem ontmoeten kon. En EzekiŽl droomt ervan dat alle mensen die in die tempel zijn geweest weer naar huis gaan, geÔnspireerd, gemotiveerd, gesterkt om Gods bedoelingen met elkaar waar te maken en te werken aan een samenleving waarin mensen leven en gedijen in een geest van saamhorigheid.
Je hebt tegenwoordig wel eens van die kettingbrieven. Ieder die een soortgelijke brief krijgt, wordt verondersteld die brief door te sturen aan meerdere personen. Zo wordt een beperkte boodschap een grote stroom die steeds meer mensen bereikt. Zo ziet EzekiŽl ook de functie, de kracht van de tempel. Zo zou het moeten zijn, maar de werkelijkheid is vaak anders.
In het evangelie ontmoeten we Jezus die zich hevig ergerde aan de commerciŽle sfeer in de tempel, het was een marktplaats geworden. Zijn ergernis betrof niet alleen de letterlijke handel op het tempelplein, maar ook het gemarchandeer met God dat in de tempel plaats vond. Men wilde Gods welwillendheid a.h.w. afkopen met het brengen van allerlei offers. Hoe men echt leefde en omging met elkaar was niet zo belangrijk als je God maar te vriend hield.
De droom van EzekiŽl was in feite ver zoek. Jezus zag geen mensen geÔnspireerd en begeesterd uit de tempel komen die weer anderen inspireerden en begeesterden. Het was veeleer: ieder voor zich en God voor ons allen.
Onze kerken zijn ook plaatsen waar we God ontmoeten, waar we ons laten inspireren door Jezus' boodschap, waar we verbondenheid vieren om die ook buiten de kerk waar te maken.
En EzekiŽl zou dromen van enthousiaste mensen die na een weekendviering de kerk uit komen, niet om weer hun eigen gangetje te gaan, zo van: dat hebben we weer gehad, de baas boven kan tevreden over me zijn.
EzekiŽl zou dromen van mensen die anderen zouden aanspreken om ze te laten delen in hun enthousiasme, om tegen elkaar te zeggen: kom we gaan ons samen inzetten voor de gemeenschap, voor de zieken, voor mensen die het moeilijk hebben.
EzekiŽl zou dromen van een kettingreactie waardoor steeds meer mensen in beweging zouden komen voor dezelfde idealen, voor een leefbare wereld voor iedereen.
Ik ben geen EzekiŽl en ik droom niet over zulke dingen. Ik ben een realist en ik zie geen bezielde mensen in de kerk, ik zie geen enthousiaste mensen die na de viering de straat opgaan met het voornemen: we gaan de wereld eens veranderen. Ik zie geen kerkgebouw dat uitpuilt van begeesterde gelovigen. Ik zie ook geen kerkgemeenschap, geen Kerk met een hoofdletter, die mensen enthousiast weet te maken voor die boodschap van Jezus die daardoor iets op gang zet wat als een olievlek zich verspreid in elke gemeenschap, in elke land, in heel de wereld. Ik zie maar weinig mensen die echt warm lopen voor de Kerk van Jezus, wel een steeds kleiner wordend aantal mensen die nog meelopen in die gemeenschap omdat ze dat zo gewend zijn, maar weinig mensen die voorop lopen, die echt iets van enthousiasme uitstralen.
Ik ben een realist, ik verwacht niet veel meer van die Kerk. Ik voorzie dat de kerkgebouwen steeds leger worden en dat de kerkgemeenschap steeds meer mensen verliest.
Ik ben een realist, maar ik ben ook een gelovige en daarom blijf ik toch hopen dat de droom van EzekiŽl ooit werkelijkheid wordt al is het maar in heel kleine dingen.
Ik blijf toch hopen dat de gemeenschap van gelovigen niet afgebroken wordt maar zichzelf steeds weer opbouwt, niet in drie dagen, maar wel in een langere periode.
Ik blijf toch hopen dat Jezus'boodschap mensen blijft inspireren ook hier in onze eigen samenleving. Ik ben een realist, maar een gelovige realist, maar soms vraag ik me wel af of dat wel samen kan gaan.

Gebeden en teksten bij deze zondag